Ta strona najlepiej prezentuje się na ekranie o szerokości 1200 pikseli lub większym.

Okiem Amatora - Surowy, krwisty czy wypieczony?

Wiele osób pewnie ma problem z wyborem formatu zapisywania plików przez ich aparaty cyfrowe. Nawet na naszym forum pojawiło się pytanie czym się dane formaty różnią. Zdjęcia zapisywane są przez aparat najczęściej w jednym z trzech formatów: JPEG, RAW lub w niektórych aparatach, TIFF. Spróbuję więc przybliżyć wam wady i zalety każdego z nich. Zobaczycie także, że pliki zapisywane w tych formatach różnią się od siebie nie tylko rozmiarem ale i funkcjami.

Sygnał uzyskany z matrycy po naciśnięciu spustu migawki, nadaje się już do zapisu. Jest on jednak zupełnie surowy i nie przetworzony. Okazuje się, że może to być zaletą, gdyż taki format pozwala na dokonywa wszelkich zmian w procesie edycji zdjęcia na komputerze (postedycja).

Na surowo

W fotografii cyfrowej rejestracja obrazu w formacie RAW pozwala na zachowanie najwyższej jakości obrazu oferowanej przez aparat (duża głębia koloru, brak kompresji stratnej), dając możliwość dokładnej obróbki pliku na komputerze. Plik w formacie RAW uważa się za cyfrowy odpowiednik negatywu, a ich konwersję za wywołanie. Takie wywoływanie plików RAW można powtarzać np. dla różnego balansu bieli, jest to jednak proces nieodwracalny. Nie można przekształcić zdjęć np. w formacie JPEG na format RAW.

W odróżnieniu od zapisu w formacie JPEG albo TIFF, plik RAW nie zawiera gotowego obrazu, lecz „surowe” (ang. raw) dane z matrycy światłoczułej aparatu, które dopiero zostaną przekształcone w typowy plik graficzny. Przeniesienie obróbki obrazu z aparatu do komputera pozwala na zastosowanie oprogramowania o większych możliwościach w stosunku do funkcji dostępnych w aparacie. W formacie tym rozdzielnie zapisane są informacje o temperaturze barwowej, więc w późniejszej edycji bez problemu można nadać zdjęciu pożądaną kolorystykę.

Format taki ma jednak pewne wady – pliki mają duży rozmiar, przygotowanie do zapisu i zapis na karcie pochłania duże zasoby mocy obliczeniowej procesora aparatu i dlatego ich obróbka zajmuje dużo czasu. Pomimo, iż funkcjonuje w użyciu nazwa RAW, każda z firm produkujących aparaty stosuje jednak swoje standardy zapisu, dla przykładu dla Nikona to NEF, Canona – CRW, Sony – SRF lub ARW. Nie ma więc ujednoliconej formy zapisywania plików, a także nie każdy program do edycji RAW potrafi odczytać wszystkie formaty.

Pliki RAW nie zajmują tak dużo miejsca na karcie pamięci jak nieskompresowane TIFFy, a pozwalają na bezpieczną obróbkę komputerową. Bezpieczną, czyli nie wiążącą się z utratą zbyt wielu danych, co oznaczałoby spadek jakości zdjęcia, czym grozi szeroko zakrojona manipulacja JPEG-ami. Format RAW pozwala na zapisanie surowych danych z matrycy przed zaaplikowaniem im wszystkich ustawień aparatu (kontrast, wyostrzenia, równoważenie bieli itp.) Dlatego fotograf ma wybór: może pozostać przy parametrach, które wybrał podczas robienia zdjęcia, ale może też zmienić zdanie i zdecydować się na wprowadzenie korekt, jakie byłyby niemożliwe w innym formacie.

Surowe pliki RAW umożliwiają fotografowi nie tylko na regulację kontrastu, nasycenia kolorów czy poziomu wyostrzenia, o wiele bardziej przydatne są opcje korekty balansu bieli i ekspozycji. Lustrzanka cyfrowa i format RAW to prawdziwie magiczne połączenie będące w stanie zadowolić nawet najbardziej wymagającego fotoamatora.

Krwisty

Format TIFF to jeden z najbardziej rozpowszechnionych i uniwersalnych formatów plików graficznych. Ma trochę wspólnego z RAW i z JPEG. Może on kompresować plik, jednak jest to kompresja bezstratna. Przechowuje ścieżki i kanały alfa, profile koloru, komentarze tekstowe. Niestety pliki uzyskane w ten sposób są zdecydowanie większe od plików JPEG. Można też zapisać w tym formacie plik bez kompresji. Natomiast zdjęcie jest już przetworzone przez oprogramowanie aparatu, a co za tym idzie – nie można w tak prosty sposób, jak w przypadku formatu RAW, zmieniać jego parametrów.

Tylko nieliczne aparaty cyfrowe oferują zapis zdjęcia w tym formacie. Ze względu swoją uniwersalność i wszechstronność format TIFF jest przede wszystkim rozpowszechniony w poligrafii. W przypadku fotografii najczęściej oferuje jednak to samo co format JPEG z tą tylko różnicą, że obrazy zapisane jako TIFF nie cierpią z powodu stratnej kompresji.

Następna strona